Co Stomp

Het is altijd moeilijk iets over jezelf te vertellen, maar ik zal mijn best doen, en zal mijn radertjes eens flink laten draaien om zo compleet mogelijk te zijn. Maar waar moet je dan beginnen? Zal het maar doen vanaf mijn eerste dag. Op 10 september 1962 zag ik, zoals dat zo mooi heet, als Jacobus Wilhelm Stompé het levenslicht op de Amsterdamse Albert Cuyp En dat hebben ze daar geweten in de buurt, neem dat maar van mij aan. Zodra ik de bewegingsvrijheid kreeg zwierf ik door de buurt en hield me voor de volle honderd procent bezig met het uithalen van kattenkwaad, en ook een partijtje ravotten ging ik niet uit de weg. Darten kwam in die tijd niet in mijn woordenboek voor, ik was namelijk als tiener helemaal bezeten van judo, waar ik op latere leeftijd zelfs nog een zwarte band bij heb gehaald. Daarnaast speelde ik ook voetbal. Nou ja, ik was doelman, want aan hard rennen had ik een enorme hekel. Nee darts kwam pas veel later in mijn leven. Na mijn schoolopleiding ben ik als iedere goede burger aan het werk geslagen. Mensen die mij kennen weten dat ik niet echt stil kan zitten. Zo ook in die tijd, want ik had soms drie banen tegelijk, banketbakker, groenteman en medewerker in een vegetarisch restaurant. Wispelturig als ik was wist ik niet goed met welk beroep ik mijn pensioen wilde halen, en zo werd ik een van de velen met twaalf ambachten en dertien ongelukken. Ik kan me nog herinneren dat ik beveiligingsbeambte geweest ben, op een incassobureau gewerkt heb, maar als bediende in een koffiehuis kreeg ik voor het eerst een setje pijlen in mijn handen. Wel even voor alle duidelijk, een koffiehuis is mijn jeugd was een ontmoetingscentrum in een Amsterdamse wijk waar de buurtbewoners samen kwamen voor een kopje koffie, biljartje leggen en dat soort dingen. Denk nu niet dat ik wist wat ik met die pijltjes moest doen. Nee we hadden ons eigen spelletje bedacht, "vakken gooien" en ik moet zeggen, daar was ik best handig in. Pas in 1988 won ik mij eerste grote toernooi in Monnickendam, en zo begon ik langzaam aan mijn carriëere te werken. Mede geïnspireerd door Bert Vlaardingerbroek, want Bert was het toonbeeld van rust en gedrevenheid voor mij. Inmiddels zat ik op de Amsterdamse tram, en deze periode heeft natuurlijk uitgebreid de media gehaald, maar werk en topsport gaat niet samen. Om aan de top te komen, maar vooral er te blijven moet je veel trainen en toernooien aflopen, en dat valt niet te rijmen met een full time job, dus sloot ik in 2001 de deuren van mijn tram om als full prof door het leven te gaan en dat gaat steeds meer zijn vruchten afwerpen. Als je dan, doordat darts media aandacht krijgt, opeens bekende Nederlander wordt, dan zijn er opeens heel veel mensen in je geïnteresseerd, zeker na mijn halve finale op de Embassy in 2000. Maar ik zet me graag in voor de medemens, en zo werd ik in april van dat jaar ambassadeur van CareChild. CareChild is een stichting welke zich inzet voor de bevrijding en rehabilitatie van kinderen die onder de meest extreme omstandigheden kinderarbeid verrichten. Als ambassadeur ben ik ook een keer mee gegaan om zo een project te bekijken, en geloof me, ‘daar wordt je niet vrolijk van’. Sinds 2004 heb ik Amsterdam verruild voor het landelijke Lelystad, waar ik samen met mijn levensgezel Danielle een mooi huisje heb gekocht, en daar samen geniet van de overige mooie dingen van het leven. Ik speel namelijk graag op de piano, of pak mijn gitaar en als het weer het toelaat ga ik of een partij golf spelen, of ’s avonds het heelal verkennen, want ook astrologie boeit mij enorm. Ik speel met 23 gram darts, mijn eigen merk, Matchstick Darts, een bijnaam die ik kreeg van Martin Fitzmaurice vanwege mijn uiterlijk. The Matchstick is ondertussen mijn handelsmerk geworden. Ik hoop dat je zo een beetje ren inzicht heb gekregen in mijn leventje.